Nyk de Vries #7: Vanaf je veertigste is het leven een glijbaan.

Leeuwarden Fryslân Culturele Hoofdstad 2018 gaat over de toekomst van Fryslân, dus ná 2018. Maar wat gebeurt er als je vanuit de toekomst terugkijkt? De Friese schrijver Nyk de Vries vertelt acht weken lang in tekst en beeld over zijn gevoel bij de hoofdstad en de provincie.

Nyk blikt vooruit naar 2018, juist door achterom te kijken, en laat zo een scala aan facetten van Leeuwarden en Friesland de revue passeren. Van Friese hoogmoed, geloofstrammelant, snelheidsmaniakken in de Wâlden, tot aan het bootjevaren en natuurlijk de liefde.

Zwemmerwerf (Vanaf je veertigste is het leven een glijbaan)

Friesland is watersport,

dat is wat veel mensen denken.

Maar ik kom uit de Wouden,

ik heb in mijn leven amper gezeild.

Ik kan het niet eens.

Toch zat het wel een beetje in de familie.

Mijn ome Marten stond zelfs aan de wieg van de Friese waterrecreatie.

‘Hij verstaat er niks van, hij is zo doof als een kwartel…’

‘Hallo.’

‘En willen jullie de zaak filmen hier ?’

‘Nou, wij zijn wat eh… herinneringen aan het verzamelen.’

‘Ik heb alleen nog interesse voor vrouwen eigenlijk.’

‘Die mag ik gewoon graag.’

‘Kijk, jullie kennen mijn broer Piet ook wel toch?’

‘Jazeker.’

Als jongbaas zat hij jarenlang op zee,

op grote schepen als de Willem Ruys.

Na veel omzwervingen kwam hij uiteindelijk terug in Zwaagwesteinde.

Hij bouwde boten en caravans,

en na verloop van tijd begon hij aan de Zwemmer een werf,

de Zwemmerwerf.

Mijn broer was er ’s zaterdags aan het werk.

Hij kwam thuis met de verhalen over de bootjevaarders,

over het grote schip van de burgemeester

over de eeuwige klussers

van wie de boot vaker op de kant stond dan dat ie in het water lag.

Inmiddels is hij 86…

ome Marten.

‘Hou oud ben jij nu?’

‘Ik ben eh… 46.’

’46 ja… dat is een mooie leeftijd.’

[Marten zingt het Friese volkslied]

 

Dat zing ik wel vaker eens even, voor de klanten.

Zingen kan ik ook nog wel een beetje.

Dat is ook meer iets van de laatste tijd. Vroeger kon ik het niet, dan bromde ik maar wat.

Toch volgt hij nog steeds de ontwikkelingen,

de nieuwe technologieën, de nieuwe materialen.

‘Jonge,’ zei hij, alweer jaren geleden,

‘als ik nu jong zou zijn, dan zou ik er opnieuw in willen springen.’

‘Dan zou ik opnieuw het wiel uitvinden.’

Hij keek me onderzoekend aan.

‘Hoe oud ben jij eigenlijk?’ vroeg hij.

‘Ik zou maar van het leven genieten jonge.’

‘Hoe ouder je wordt, des te sneller de tijd gaat.’

‘Ik zal het je zeggen, vanaf je veertigste is het leven een glijbaan.’

‘Kan ome Marten dat nog een keer zeggen? Vanaf je veertigste is het leven een glijbaan.’

‘Ja ja, vooral vanaf je veertigste.’

‘Ja…’

‘Nou ja, dat is inderdaad ook wel hard gegaan, dat ik nu tachtig ben.’

‘En dat komt ook, dit werk allemaal hier…

en veel mensen die hier altijd kwamen, die moest dit, die moest dat…

Die middag moest ik erom lachen,

maar inmiddels zijn we alweer wat jaren verder.

Soms denk ik, hij heeft gelijk.

Ik moet het leven bij de oren pakken,

niet langer omhangen.

Misschien is het bijna wel eens tijd

voor een zeilcursus.

 

Geschreven door
Filmer, muziekredacteur.

Laat een reactie achter

Jouw email adres wordt niet gepubliceerdVereiste velden zijn gemarkeerd met een

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>