Nyk de Vries #4: Nine Eleven in Leeuwarden

Nyk op nei 2018:

Ljouwert Kulturele Haadstêd giet oer de takomst fan Fryslân nei 2018. Mar wat gebeurt der, ast fanút de takomst weromsjochst? De Fryske skriuwer Nyk de Vries fertelt 8 wike lang yn tekst en byld oer syn haadstêd- en provinsjegefoel.

Nyk blikt vooruit naar 2018, juist door achterom te kijken, en laat zo een scala aan facetten van Leeuwarden en Friesland de revue passeren. Van Friese hoogmoed, geloofstrammelant, snelheidsmaniakken in de Wâlden, tot aan het bootjevaren en natuurlijk de liefde.


 

 

Nine Eleven in Leeuwarden

 

Ik reed Leeuwarden binnen en plotseling zag ik het.

Dit was de kerk.

Ik was vijf jaar toen het gebeurde.

De toren van de Bonifatiuskerk stortte naar beneden.

Ik zag foto’s ervan in de krant.

Het onmogelijke was gebeurd.

Een gebouw waarvan men dacht dat het stormen zou weerstaan,

liet ons zien dat het maar mensenwerk was.

Het gebeurde in 1976.

Nine Eleven was nog ver weg.

Amerika was nog ver weg,

tenminste wel in het dorp waar ik woonde.

Bij mijn weten was er nog nooit iemand in Amerika geweest,

laat staan  op de Twin Towers,

of het moet Wilco zijn geweest,

zoon van het bouwbedrijf.

Zijn moeder zei eens: ‘We moeten wat beleven toch?’

‘We leven immers maar één keer.’

Ik dacht, dat klopt toch niet?

Als we dood gaan…

dan komt er toch nog een leven?

Ik parkeerde naast de kerk…

en voor de aardigheid liep ik eromheen,

toen ik een deur open zag staan.

Niemand hield me tegen.

Ik moest denken aan wat een bouwvakker ooit tegen me had gezegd:

‘Jonge,’ zei hij, ‘tegenwoordig flansen we zo’n gebouwtje zo in elkaar.’

Het was overmoed,

net zoals de moeder van mijn klasgenoot misschien een beetje overmoedig was geweest.

Ik wilde het hen uitleggen, zo’n wijsneus was ik wel.

Maar ik was even wijsneuzig als bleu natuurlijk.

Ik zei niks.

Gelukkig hebben we inmiddels geleerd van onze fouten.

We gaan op naar 2018 toch?

Zo’n toren zal toch niet nog eens vallen?

Bovenop stond een man.

Even dacht ik dat ie ging springen.

Toen hij me zag liep ik naar hem toe.

‘Zal ik jou eens iets vertellen?’

‘In 1947 heeft een vliegtuig deze toren geraakt.’

‘Vreemd toch? Hij verloor een stuk van z’n vleugel.’

‘Hij kon nog net een noodlanding maken hier verderop bij Boksum.’

‘Ook bijna precies zoals in New York dus.’

‘Wat?’

‘Ook bijna precies zoals in New York…

maar dan al veel eerder.’

‘Ja jong…’

‘Ze hoeven ons hier in Leeuwarden

dus echt niks wijs te maken.’

Geschreven door
Filmer, muziekredacteur.

Laat een reactie achter

Jouw email adres wordt niet gepubliceerdVereiste velden zijn gemarkeerd met een

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>