Wyn / Wind / Haizea – Bildts blog #5

De wyn worde ’n kammeraad, maar

Een teugen wil en dank,

Feroordeeld tot nander in ’n wrede bloedbând.

Skriuwer en sjoernalist Gerard de Jong is foar it projekt ‘Oare Wurden’ in pear moanne yn San Sebastian/Donostia yn Spaansk Baskelân. Syn doel is in Biltske famyljeskiednis te skriuwen. Oer wat hy yn San Sebastian meimakket, skriuwt hy yn it Biltsk (en yn it Ingelsk) in blog. Diskear in gedicht. 

Wyn / Wind / Haizea

Myn kynderhând in die fan him:

Klam, brúnrookte fingers, skainde ring,

Eandeloaze seumers.

 

Hij holp my de groate stenen treden op.

Myn blik fikseert op de groene krún fan de seedyk.

Met elke stap de blaue lucht foor my immînser.

 

Hij gunde mij ’t sicht op see

En houde gelike tred,

Syn blik op myn witte krún.

 

En dan openbaarde de wereld achter de dyk ‘m,

Altyd ‘tselde, nooit gelyk.

De wyn blaasde in myn blommenogen.

 

De wyn de regisseur fan ’t unifersum.

Beul die’t doet blauwbekken en

Teder de tranen de ogen út waait.

 

“De wyn is ôns beste frynd,” saai-y,

“Hij is d’r altyd, ok foor dij.”

Syn strak achterover kamde haar dânste op.

 

De wyn worde ’n kammeraad, maar

Een teugen wil en dank,

Feroordeeld tot nander in ’n wrede bloedbând.

 

De herinnerings die’t-y over see blaast,

Wat-y in myn hoofd en hart opfeegt en jat,

Pake’s as:

De wyn nimt meer dan-y geeft.

 

 

Wind

 

My infant hand in his:

Clammy, brown-smoked fingers, decaying wedding ring,

Endless summers.

 

He helped me up the great stone steps.

My glance fixated on the green crest of the sea dyke.

With every step the blue sky before me more immense.

 

He granted me first sight of the see,

And kept in line with my step,

His glance fixated on my white crest.

 

And then the world behind the dike exposed itself,

Ever the same, never alike,

The wind blowing in my flowery eyes.

 

The wind, director of the universe.

Hangman who makes you freeze and

Tenderly blows the tears out of your eyes.

 

“The wind is our best friend,” he said,

“He’s always there, for you as well.”

His tightly combed back hair danced.

 

The wind did become a comrade, but

Nolens volens,

Sentenced together to a cruel blood band.

 

The memories he blows over the sea,

What he brooms up and steals from my head and heart,

Grandfather’s ashes:

The wind takes more than it gives.

 

 

Haizea

(Basque translation by Iñigo Astiz)

 

Nire ume eskua berean:

hatz marroi ketu, hezeak, hondatutako ezkontza eraztuna,

uda amaigabeak.

 

Harrizko eskaileran gora lagundu ninduen.

Dikearen gailur berdean iltzatuta nire begirada.

Inmentsoago bilakatzen zihoan zeru urdina urrats bakoitzean.

 

Berarekin ikusi nuen lehenengoz itsasoa,

eta nire urratsei jarraitu zien,

bere begiak nire ilaje horiztan tinko.

 

Eta orduan agertu zuen bere burua dike osteko munduak,

beti ezberdin, inoiz ez antzeko,

haizea nire begi loratuetan.

 

Haizea, unibertsoaren zuzendari.

Izozten zaituen eta begietatik

malkoak goxo kentzen dizkizun borreroa.

 

“Haizea da gure lagunik onena”, esan zuen,

“beti dago hor, baita zuretzat ere”.

Dantzan bere atzerantz irmo orraztutako ilea.

 

Eta gure kide bilakatu zen haizea, baina

nolens volens,

bera ere odol lotura krudel berera kondenaturik.

 

Horiek oroitzapenak itsaso gainean darabiltzanak,

halakoak dira buru eta bihotzetatik bildu eta lapurtzen dizkidanak,

aitonaren errautsak:

haizeak beti kentzen du ematen duena baino gehiago.

 

Karen Bies
Geschreven door
Eindredacteur en coördinator Finster op Fryslân, programmamaker Omrop Fryslân.

Laat een reactie achter

Jouw email adres wordt niet gepubliceerdVereiste velden zijn gemarkeerd met een

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>