Nyk de Vries #5: Op het Lauwers College werd ik voor het eerst echt verliefd.

Nyk de Vries op nei 2018:

Ljouwert Kulturele Haadstêd giet oer de takomst fan Fryslân nei 2018. Mar wat gebeurt der, ast fanút de takomst weromsjochst? De Fryske skriuwer Nyk de Vries fertelt 8 wike lang yn tekst en byld oer syn haadstêd- en provinsjegefoel.

Nyk blikt vooruit naar 2018, juist door achterom te kijken, en laat zo een scala aan facetten van Leeuwarden en Friesland de revue passeren. Van Friese hoogmoed, geloofstrammelant, snelheidsmaniakken in de Wâlden, tot aan het bootjevaren en natuurlijk de liefde.


Lauwers College

Mijn vader wilde het liefst dat ik naar de Mavo ging, in Burgum.

Een mooi klein schooltje, zei hij.

Het werd uiteindelijk Buitenpost, het Lauwers College,

een grote streekschool zoals er in Friesland veel meer zijn.

Jongeren uit de wijde omgeving gaan ernaartoe, elke ochtend opnieuw,

meestal op de fiets, in grote groepen.

De eerste dag keek ik me de ogen uit:

Jongens met grote wilde bossen haar, meisjes in uitdagende kleren.

U herkende Nyk nog wel?

‘Ik herken zijn gezicht, ik kende zijn naam…’

‘Maar ja, ik heb hier zoveel van die jongens gezien.’

‘En hoelang moet je nog tot je pensioen?’

‘Ik ben… ik word straks 57…’

‘Ik moet nog minimaal tien jaar.’

Het moest wel gebeuren, op het Lauwers College werd ik voor het eerst echt verliefd.

Het duurde weken, misschien wel maanden…

voordat ik haar uiteindelijk durfde te vragen.

Jammer genoeg was ze op iemand anders, niet op mij.

Jaren later op de laatste schooldag

was ik met een groepje vrienden in de Ringo, de bekende discotheek in Veenklooster.

Het was er feest,

en plotseling zag ik haar zitten.

We raakten in gesprek en na een poosje vroeg ze:

‘Ga je met me mee naar huis, ga je met me mee?’

Natuurlijk had ik ja moeten zeggen.

Dat wilde ik ook zeggen.

Maar ik zei iets anders.

Ik zei, ik ga straks nog even met m’n vrienden op pad.

Later die nacht, die nacht van de laatste schooldag

reden we na veel omzwervingen

met ons groepje in de vroege ochtend langs het schoolgebouw.

Misschien kwam het door de kans die ik had laten schieten,

misschien was het gewoon de vermoeidheid.

Ik dacht, dit komt nooit weer terug.

Nooit weer in mijn leven zal ik ’s ochtends vroeg…

naar dit schoolgebouw fietsen.

Uiteindelijk ben ik er nog een paar keer geweest.

Misschien is het waar wat Harry Mulisch ooit beweerde,

dat iedereen een soort absolute leeftijd heeft.

Ja… dan ben ik voor altijd zeventien.

Zo bekeken…

ben ik er eigenlijk nog steeds.

Geschreven door
Filmer, muziekredacteur.

Laat een reactie achter

Jouw email adres wordt niet gepubliceerdVereiste velden zijn gemarkeerd met een

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>